អ្វីដែលគេមិនប្រាប់អំពីការស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំង

អ្វីដែលគេមិនប្រាប់អំពីការស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំង

ការស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំង មិនមែនពឹងលើកម្លាំងជើងតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពឹងលើជំហរ ចំណុចប៉ះបាល់ ការបង្វិលត្រគាក និងការបន្តចលនាបន្ទាប់ពីទាត់។ សម្រាប់អ្នកលេងនៅកម្ពុជា និងអ្នកតាមដានមាតិកា ប្រកួតបាល់ទាត់ វិធីដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺទាត់ដោយផ្នែកខាងលើនៃជើង កំណត់ជើងទ្រនៅជិតបាល់ប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រ ហើយផ្អៀងខ្លួនទៅមុខបន្តិច។ ការហាត់ ៣០ថ្ងៃ ដោយចាប់ផ្តើមពីបាល់នៅស្ងៀម បន្ទាប់មកបន្ថែមចលនា និងសម្ពាធការពារ អាចជួយបង្កើនភាពត្រឹមត្រូវ និងល្បឿនបាល់។ កុំចាប់ផ្តើមដោយបាញ់ពេញកម្លាំង ព្រោះវាធ្វើឲ្យបាត់តុល្យភាព និងបង្កើនហានិភ័យរបួស។ ចំណុចសំខាន់បំផុតគឺរក្សាជំហរត្រឹមត្រូវ ប៉ះបាល់នៅកណ្ដាល និងបន្តជើងទៅទិសដៅគោលដៅរាល់លើក។

ចង់យល់ពីមូលដ្ឋានឲ្យបានច្បាស់ជាងនេះ សូមចាប់ផ្តើមពីការណែនាំខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

បើអ្នកទើបចាប់ផ្តើម៖ រៀនជំហរ និងចំណុចប៉ះបាល់

ជំហរត្រឹមត្រូវ និងការប៉ះបាល់នៅចំណុចត្រឹមត្រូវ គឺជាមូលដ្ឋានសំខាន់បំផុតសម្រាប់ការស៊ុតឲ្យខ្លាំង។ ដាក់ជើងទ្រនៅចំហៀងបាល់ប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រ បត់ជង្គង់បន្តិច ហើយរក្សាភ្នែកលើបាល់រហូតដល់ជើងប៉ះវា។ ប្រើផ្នែកខាងលើនៃជើង ដោយចងខ្សែស្បែកជើងឲ្យតឹង ដើម្បីផ្ទេរកម្លាំងពីត្រគាកទៅបាល់បានពេញលេញ។

កុំឈរត្រង់ពេក ព្រោះក្បាលនៅខាងក្រោយបាល់នឹងធ្វើឲ្យបាល់ហោះខ្ពស់។ ផ្ទុយទៅវិញ ក៏កុំផ្អៀងខ្លួនទៅមុខខ្លាំងពេក ដោយសារវាអាចធ្វើឲ្យបាល់បុកដីមុនពេលហោះ។ សម្រាប់ការហាត់ដំបូង ចូរដាក់បាល់នៅចម្ងាយ ៨–១០ ម៉ែត្រពីគោលដៅ ហើយទាត់ត្រឹម ៦០–៧០ ភាគរយនៃកម្លាំង។ វិធីនេះអាចឲ្យអ្នកកែជំហរ និងទិសបាល់បានមុនពេលបន្ថែមល្បឿន។ សម្រាប់ការពន្យល់អំពីការគ្រប់គ្រងបាល់ សូមមើល [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ មូលដ្ឋានបច្ចេកទេសបាល់ទាត់]។

1. បើកស្មាឲ្យបែរទៅកាន់គោលដៅ។
2. ដាក់ជើងទ្រឲ្យជាប់ដី និងបែរម្រាមជើងទៅទិសបាញ់។
3. ចាក់កជើងឲ្យរឹង មុនពេលប៉ះបាល់។
4. បន្តជើងទៅមុខ បន្ទាប់ពីបាល់ចាកចេញ។

ការស៊ុតខ្លាំងដែលមានប្រយោជន៍ មិនមែនជាបាល់លឿនបំផុតគ្រប់ពេលទេ។ បាល់ដែលមានល្បឿនល្អ ប៉ុន្តែហោះក្រៅទី ឬចូលដៃអ្នកចាំទី មិនបានផ្តល់តម្លៃដល់ក្រុមឡើយ។ ទិន្នន័យពី សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ បង្ហាញថា ការបញ្ចប់ឱកាសត្រូវពាក់ព័ន្ធទាំងភាពត្រឹមត្រូវ ទីតាំង និងពេលវេលាសម្រេចចិត្ត មិនមែនតែល្បឿនបាល់ទេ។ ចំណុចគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍មួយគឺ អ្នកលេងជាច្រើនបាត់កម្លាំងដោយសារបោះជំហានមុនទាត់វែងពេក។ ជំហានចុងក្រោយគួរតែមានប្រវែងធម្មតា ដើម្បីរក្សាតុល្យភាព និងអនុញ្ញាតឲ្យត្រគាកបង្វិលដោយសេរី។

បើអ្នកចង់បានបាល់លឿនជាងមុន៖ បង្កើនកម្លាំងពីត្រគាក

បាល់នឹងលឿនជាងមុន នៅពេលកម្លាំងពីជើងទ្រន ត្រគាក ជង្គង់ និងកជើង ត្រូវបានបញ្ជូនជាបន្តបន្ទាប់។ មិនគួរព្យាយាមប្រើសាច់ដុំកំភួនជើងតែឯងទេ ព្រោះវាធ្វើឲ្យចលនារឹង និងបាត់ល្បឿន។ ការបង្វិលត្រគាក និងការបន្តជើងទៅមុខ គឺជាផ្នែកដែលបង្កើនថាមពលបានច្រើនជាងការលោត ឬរត់មកទាត់ដោយមិនគ្រប់គ្រង។

ចាប់ផ្តើមដោយហាត់បីប្រភេទ ដោយសម្រាកយ៉ាងហោចណាស់ ៤៥ វិនាទីរវាងមួយសំណុំ៖

• ទាត់បាល់ឈប់ចំនួន ១០ ដង ដោយប្រើកម្លាំង ៦០ ភាគរយ។
• ទាត់បាល់ចល័តចំនួន ១០ ដង ដោយផ្តោតលើជើងទ្រន។
• ទាត់ទៅគោលដៅចំនួន ១០ ដង ដោយប្តូរមុំពីខាងឆ្វេងទៅខាងស្តាំ។
• រត់ចូលពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ហើយទាត់ចំនួន ៨ ដង ដោយរក្សាក្បាលឲ្យស្ងប់។

ការហាត់កម្លាំងត្រូវបន្ថែមដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ អាចធ្វើជំហានឡើងជណ្តើរ ៣ សំណុំ សំណុំមួយ ១០ ដង, អង្គុយឈរ ៣ សំណុំ សំណុំមួយ ១២ ដង និងលោតតូចៗ ២ សំណុំ សំណុំមួយ ៨ ដង។ បើជង្គង់ ឬកជើងឈឺ ត្រូវបន្ថយបរិមាណភ្លាមៗ មិនត្រូវបង្ខំដើម្បីបង្ហាញថាខ្លាំងឡើយ។ សេចក្តីណែនាំរបស់ មជ្ឈមណ្ឌលវេជ្ជសាស្ត្រកីឡា អូស្ត្រាលី ក៏ផ្តោតលើការកម្តៅសាច់ដុំ និងការបង្កើនបន្ទុកជាបន្តបន្ទាប់ ដើម្បីកាត់បន្ថយរបួស។

ចំណុចដែលមនុស្សជាច្រើនមិនសូវនិយាយគឺ ស្បែកជើងក៏ប៉ះពាល់ដល់ការស៊ុតដែរ។ ទីលានស្មៅសិប្បនិម្មិត ស្មៅធម្មជាតិ និងដីរឹង ត្រូវការប្រភេទបាតស្បែកជើងខុសគ្នា។ ស្បែកជើងមានប៊ូតខុសទីលានអាចធ្វើឲ្យជើងជាប់ដីខ្លាំងពេក ឬរអិល ហើយកម្លាំងដែលគួរតែទៅបាល់នឹងបាត់ទៅក្នុងការរក្សាតុល្យភាព។ កុំចំណាយលើម៉ាកថ្លៃមុនពេលពិនិត្យថាបាតស្បែកជើងសមនឹងទីលាន និងទំហំជើងរបស់អ្នកឬអត់។

ដើម្បីរៀបចំការហាត់ជាប្រព័ន្ធ សូមមើល [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ ផែនការហាត់សម្រាប់អ្នកលេងថ្មី]។

ត្រូវការមើលចំណុចហាត់ដែលអាចអនុវត្តបានភ្លាមៗ សូមសិក្សាជំហានបន្ទាប់នេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

បើអ្នកត្រូវស៊ុតក្រោមសម្ពាធ៖ ហាត់ការសម្រេចចិត្ត និងភាពត្រឹមត្រូវ

ក្រោមសម្ពាធ កីឡាករមិនមានពេលរៀបចំជំហរយូរទេ ដូច្នេះការហាត់ត្រូវបញ្ចូលការរត់ ការប៉ះបាល់ដំបូង និងការសម្រេចចិត្តក្នុងពេលខ្លី។ វិធីល្អគឺដាក់គោលដៅចំនួន ៤ នៅជ្រុងទី ហើយឲ្យមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូនបាល់ពីមុំផ្សេងៗ។ អ្នកមានពេលត្រឹម ២–៣ វិនាទី ដើម្បីប៉ះបាល់មួយដង និងស៊ុត។ ការហាត់បែបនេះបង្ហាញច្បាស់ថា តើបញ្ហារបស់អ្នកស្ថិតនៅការគ្រប់គ្រងបាល់ ជំហរ ឬការសម្រេចចិត្ត។

ប្រើវិធីកត់ត្រាងាយៗ ដើម្បីវាស់ការកែលម្អ៖

1. កត់ចំនួនការស៊ុតសរុបក្នុងមួយវគ្គ។
2. រាប់ចំនួនបាល់ចូលតំបន់គោលដៅ ៤ ជ្រុង។
3. កត់ចំនួនបាល់ហោះខ្ពស់ ឬចេញក្រៅទី។
4. ប្រៀបធៀបលទ្ធផលនៅសប្តាហ៍ទី១ សប្តាហ៍ទី២ និងសប្តាហ៍ទី៤។
5. កុំវាស់តែល្បឿនបាល់ ព្រោះភាពត្រឹមត្រូវមានតម្លៃជាង។

ព័ត៌មានជាក់ស្តែងមួយដែលគួរយកចិត្តទុកដាក់គឺ បើអ្នកទាត់បាល់នៅកណ្ដាលពេក បាល់ភាគច្រើននឹងទៅកាន់ទីតាំងដែលអ្នកចាំទីរំពឹងទុក។ សម្រាប់ការបាញ់ឲ្យមានប្រសិទ្ធភាព អាចប៉ះបាល់បន្តិចទៅខាងឆ្វេង ឬខាងស្តាំនៃកណ្ដាល ដើម្បីបង្កើតការបង្វិល ប៉ុន្តែត្រូវបន្ថយកម្លាំងបន្តិច។ កុំច្រឡំរវាងបាល់បង្វិល និងបាល់កោង៖ បាល់កោងត្រូវការមុំជើង និងចំណុចប៉ះខុសពីការទាត់ត្រង់។ ការស៊ុតល្អបំផុតគឺជាការជ្រើសរើសត្រឹមត្រូវតាមទីតាំងអ្នកចាំទី មិនមែនបច្ចេកទេសមួយដែលប្រើគ្រប់ស្ថានភាពទេ។

សម្រាប់ការវិភាគការប្រកួត និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម អ្នកអាចអាន [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ ស្ថិតិកីឡាករ និងការវិភាគបាល់ទាត់]។

តើកំហុសអ្វីខ្លះដែលត្រូវជៀសវាង?

កំហុសធំបំផុតគឺការប្រើកម្លាំងពេញលេញ មុនពេលមានជំហរ និងចំណុចប៉ះបាល់ត្រឹមត្រូវ។ កំហុសផ្សេងទៀតរួមមានការមិនកម្តៅសាច់ដុំ ការមើលទីជំនួសការមើលបាល់ ការដាក់ជើងទ្រឆ្ងាយពេក និងការបញ្ឈប់ចលនាបន្ទាប់ពីទាត់។ ប្រសិនបើកំហុសទាំងនេះកើតឡើងជាប្រចាំ បាល់អាចខ្លាំងមួយចំនួន ប៉ុន្តែភាពត្រឹមត្រូវ និងសុវត្ថិភាពនឹងធ្លាក់ចុះ។

កុំធ្លាក់ចូលអន្ទាក់ខាងក្រោម៖

• ទិញស្បែកជើងថ្លៃ ដោយមិនពិនិត្យប្រភេទទីលាន។
• ទាត់បាល់ ១០០ ដងជាប់គ្នា ដោយគ្មានការសម្រាក។
• វាស់តែចម្ងាយបាល់ ប៉ុន្តែមិនកត់បាល់ចូលគោលដៅ។
• ព្យាយាមបង្វិលបាល់គ្រប់លើក ទោះបីការបាញ់ត្រង់មានឱកាសល្អជាង។
• មិនអនុវត្តជើងខ្សោយ ដែលធ្វើឲ្យជម្រើសក្នុងការប្រកួតមានកម្រិត។
• បន្តហាត់ទោះមានឈឺចាប់មុតនៅកជើង ជង្គង់ ឬកំភួនជើង។

សម្រាប់អ្នកចង់ស៊ុតឲ្យខ្លាំងជាងមុន ការមិនអើពើនឹងការសម្រាកគឺជាការខាតបង់ពេលវេលា។ សាច់ដុំត្រូវការពេលស្តារឡើងវិញ ហើយគុណភាពនៃការហាត់មានសារៈសំខាន់ជាងចំនួនការទាត់។ ប្រសិនបើថ្ងៃនេះទាត់ខ្លាំងពេក រហូតបច្ចេកទេសខូច ថ្ងៃបន្ទាប់អ្នកនឹងកំពុងហាត់កំហុសឲ្យក្លាយជាទម្លាប់។ ដូច្នេះ គួរបញ្ចប់វគ្គនៅពេលជំហរចាប់ផ្តើមខូច មិនមែនរង់ចាំដល់អស់កម្លាំងទាំងស្រុងទេ។

ចង់ពិនិត្យកំហុសរបស់អ្នកតាមជំហាន សូមប្រើផែនការវាស់វែងខាងក្រោម។

តើត្រូវពិនិត្យអ្វីក្រោយហាត់បាន ៣០ថ្ងៃ?

ក្រោយហាត់ ៣០ថ្ងៃ អ្នកគួរពិនិត្យភាពត្រឹមត្រូវ ចំនួនបាល់ចូលគោលដៅ ល្បឿនដែលអាចគ្រប់គ្រងបាន និងសមត្ថភាពស៊ុតក្រោមសម្ពាធ។ កុំវាយតម្លៃតាមអារម្មណ៍ថា “ខ្លាំងជាងមុន” តែប៉ុណ្ណោះ។ ចូរប្រៀបធៀបទិន្នន័យសប្តាហ៍ទី១ និងថ្ងៃទី៣០ ដោយប្រើចម្ងាយដូចគ្នា គោលដៅដូចគ្នា និងចំនួនការស៊ុតដូចគ្នា។

ផែនការសាមញ្ញ ៣០ថ្ងៃអាចរៀបចំដូចនេះ៖

• ថ្ងៃទី១–៧៖ ហាត់ជំហរ ជើងទ្រន និងការប៉ះបាល់ ៣០ ដងក្នុងមួយវគ្គ។
• ថ្ងៃទី៨–១៤៖ បន្ថែមការរត់ចូល និងប្តូរមុំស៊ុត។
• ថ្ងៃទី១៥–២១៖ ហាត់បាល់ចល័ត និងការស៊ុតក្នុងរយៈពេល ២–៣ វិនាទី។
• ថ្ងៃទី២២–២៨៖ បញ្ចូលអ្នកការពារ ឬសម្ពាធពេលវេលា។
• ថ្ងៃទី២៩–៣០៖ វាស់លទ្ធផល និងកំណត់ចំណុចត្រូវកែលម្អបន្ទាប់។

សញ្ញាថាអ្នកកំពុងរីកចម្រើនមានដូចជា ជើងទ្រនៅទីតាំងដដែលជាប្រចាំ ក្បាលមិនងើបមុនប៉ះបាល់ បាល់ចូលតំបន់គោលដៅកាន់តែច្រើន និងអាចប្រើជើងខ្សោយបានដោយមិនបាត់តុល្យភាព។ ប្រសិនបើល្បឿនបាល់កើន ប៉ុន្តែបាល់ចូលគោលដៅថយចុះ នោះមិនមែនជាការរីកចម្រើនពេញលេញទេ។ ត្រូវបន្ថយកម្លាំងមកប្រហែល ៧០–៨០ ភាគរយ ហើយកែភាពត្រឹមត្រូវជាមុន។ តាមគោលការណ៍បច្ចេកទេសរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អាស៊ី ការហាត់ដែលមានគោលដៅច្បាស់ និងការវាយតម្លៃជាបន្តបន្ទាប់ ជួយឲ្យកីឡាកររក្សាការរីកចម្រើនបានល្អជាងការហាត់ដោយគ្មានកំណត់ត្រា។

សេចក្តីណែនាំដែលគួរចងចាំគឺ៖ «ភាពត្រឹមត្រូវមកមុនកម្លាំង ហើយកម្លាំងកើតពីបច្ចេកទេស»។ ពាក្យនេះស្របនឹងគោលការណ៍បង្រៀនរបស់សាលាបាល់ទាត់ជាច្រើន និងសមស្របសម្រាប់អ្នកលេងគ្រប់កម្រិត។

អនុវត្តការតាមដានរយៈពេល ៣០ថ្ងៃ ហើយស្វែងរកមេរៀនបន្ថែមសម្រាប់ការស៊ុត និងយុទ្ធសាស្ត្រប្រកួត។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើវិធីស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំងមានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ វាមានន័យថា ប្រើជំហរ កម្លាំង និងចំណុចប៉ះបាល់ត្រឹមត្រូវ ដើម្បីបង្កើតបាល់លឿនដែលនៅតែអាចគ្រប់គ្រងទិសដៅបាន។ អ្នកគួរដាក់ជើងទ្រននៅចម្ងាយ ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់ និងប្រើផ្នែកខាងលើនៃជើង។ ការទាត់ដោយកម្លាំងពេញលេញ ប៉ុន្តែគ្មានតុល្យភាព មិនចាត់ទុកថាជាបច្ចេកទេសល្អទេ។ ចាប់ផ្តើមពីកម្លាំង ៦០–៧០ ភាគរយ រួចបន្ថែមបន្តិចម្តងៗ។

សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់ដូចម្តេច ដើម្បីស៊ុតបានខ្លាំង?

ចម្លើយ៖ ត្រូវហាត់បាល់ឈប់ បាល់ចល័ត និងការស៊ុតក្រោមសម្ពាធជាបន្តបន្ទាប់។ ចាប់ផ្តើម ៣ សំណុំ សំណុំមួយ ១០ ដង ហើយសម្រាកប្រហែល ៤៥ វិនាទីរវាងសំណុំ។ បន្ទាប់ពី ១–២ សប្តាហ៍ អាចបន្ថែមការរត់ចូលពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ និងកំណត់ពេលស៊ុត ២–៣ វិនាទី។ កត់ចំនួនបាល់ចូលគោលដៅ ដើម្បីវាស់ការរីកចម្រើន មិនមែនវាស់តែល្បឿនបាល់ទេ។

សំណួរ៖ តើការទាត់ដោយផ្នែកខាងលើជើង និងខាងក្នុងជើងខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ផ្នែកខាងលើជើងសមសម្រាប់បង្កើតកម្លាំងខ្លាំង ខណៈផ្នែកខាងក្នុងជើងសមសម្រាប់ភាពត្រឹមត្រូវ និងការបញ្ជូនបាល់។ នៅចម្ងាយឆ្ងាយ ឬពេលត្រូវបាញ់លឿន គួរប្រើផ្នែកខាងលើជើងដោយចាក់កជើងឲ្យរឹង។ នៅពេលត្រូវបញ្ជូនបាល់ទៅមុំជាក់លាក់ ឬបាញ់ទៅជ្រុងទី ផ្នែកខាងក្នុងជើងអាចគ្រប់គ្រងទិសដៅបានល្អជាង។ ការជ្រើសរើសអាស្រ័យលើចម្ងាយ ទីតាំង និងសម្ពាធពីអ្នកការពារ។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាបាល់ខ្ញុំហោះខ្ពស់ជាញឹកញាប់?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុធម្មតាគឺខ្លួនផ្អៀងទៅក្រោយ ឬប៉ះផ្នែកខាងក្រោមបាល់ខ្លាំងពេក។ រក្សាក្បាលឲ្យនៅពីលើបាល់បន្តិច ដាក់ជើងទ្រននៅជិតវា និងប៉ះផ្នែកកណ្ដាលដោយផ្នែកខាងលើជើង។ អ្នកអាចហាត់ទាត់ទៅគោលដៅទាបនៅចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ ដោយប្រើកម្លាំង ៦០ ភាគរយ។ ប្រសិនបើបាល់នៅតែហោះខ្ពស់ ត្រូវថតវីដេអូពីចំហៀង ដើម្បីពិនិត្យមុំខ្លួន និងទីតាំងជើងទ្រន។

សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?

ចម្លើយ៖ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយវគ្គមានរយៈពេល ៣០–៤៥ នាទី។ ទុកយ៉ាងហោចណាស់ ២៤ ម៉ោងសម្រាប់ស្តារសាច់ដុំ ជាពិសេសបន្ទាប់ពីវគ្គដែលមានការទាត់ខ្លាំង។ មួយវគ្គគួរមានការកម្តៅសាច់ដុំ ៨–១០ នាទី និងការបន្ធូរសាច់ដុំក្រោយហាត់។ ប្រសិនបើមានឈឺចាប់មុត ឬហើម ត្រូវឈប់ហាត់ និងពិគ្រោះអ្នកជំនាញសុខភាព។

សំណួរ៖ តើស្បែកជើងបាល់ទាត់ថ្លៃធ្វើឲ្យស៊ុតខ្លាំងជាងមុនឬទេ?

ចម្លើយ៖ មិនមែនជានិច្ចទេ ព្រោះជំហរ និងបច្ចេកទេសមានឥទ្ធិពលធំជាងតម្លៃស្បែកជើង។ ស្បែកជើងល្អគួរមានទំហំសមជើង ការរឹតត្បិតល្អ និងបាតសមនឹងទីលាន ដូចជា ស្មៅធម្មជាតិ ស្មៅសិប្បនិម្មិត ឬដីរឹង។ ប្រសិនបើប៊ូតមិនសមនឹងទីលាន វាអាចធ្វើឲ្យរអិល ឬជាប់ដីខ្លាំងពេក។ ដូច្នេះ ចំណាយលើការសមជើង និងប្រភេទបាតជាមុន មុននឹងជ្រើសម៉ាកថ្លៃ។

សំណួរ៖ តើគួរធ្វើអ្វី បើស៊ុតខ្លាំងហើយបាល់ចេញក្រៅទី?

ចម្លើយ៖ បន្ថយកម្លាំងមក ៦០–៧០ ភាគរយ ហើយផ្តោតលើជើងទ្រន និងការបន្តជើងទៅគោលដៅ។ រាប់ចំនួនបាល់ចូលតំបន់គោលដៅពី ២០ ដង ហើយកត់ថាបាល់ចេញទៅខាងណាច្រើនជាងគេ។ ប្រសិនបើបាល់ចេញទៅខាងឆ្វេង ឬស្តាំជាប្រចាំ អាចបណ្តាលពីស្មា និងជើងទ្រនមិនបែរទៅគោលដៅ។ កែភាពត្រឹមត្រូវឲ្យបានស្ថិតស្ថេរ រួចទើបបន្ថែមកម្លាំងវិញ។

ការស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំង គឺជាលទ្ធផលនៃជំហរត្រឹមត្រូវ ការបង្វិលត្រគាក ចំណុចប៉ះបាល់ និងការហាត់ដែលអាចវាស់បាន។ ចាប់ផ្តើមដោយបច្ចេកទេស មិនមែនចាប់ផ្តើមដោយបង្ខំកម្លាំងទេ ហើយប្រើផែនការ ៣០ថ្ងៃដើម្បីដឹងថាចំណុចណាកំពុងប្រសើរឡើង។ ប្រកួតបាល់ទាត់ នឹងបន្តផ្តល់មាតិកាអំពីយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងការគ្របដណ្តប់ព្រឹត្តិការណ៍បាល់ទាត់សំខាន់ៗក្នុងឆ្នាំ ២០២៦។

បើអ្នកចង់បន្តរៀនបច្ចេកទេស និងវិភាគការប្រកួត សូមចាប់ផ្តើមឥឡូវនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម